W bramce zaczynamy od Bartłomieja Drągowski. Kapitalne wejście do ligi zaliczył młodziutki golkiper Jagi. Kiedy na początku sezonu musiał z konieczności wejść do bramki w meczu z Śląskiem mało kto myślał, że dzisiaj będziemy o nim mówić w takich superlatywach. Już teraz biją się o niego mocne zachodnie kluby, ale my liczymy że zostanie w Polsce na chociaż jeszcze jeden sezon. W obronie nie mogło zabraknąć jego kolegi z zespołu Michała Pazdana. Rzucany troszeczkę po boisku przez trenera Michała Probierza, ale radził sobie lepiej niż przyzwoicie. Bardzo pewny w destrukcji, umiejący podłączyć się z przodu. W podobnym tonie można wypowiadać się o Paulusie Arajuurim. Fin był ścianą nie do przejścia, ale strzelił też kilka bardzo ważnych goli dla Lecha. Obronę uzupełnia jedyny przedstawiciel Legii w naszej drużynie – Jakub Rzeźniczak. Kibice Legii podkreślają, że Rzeźniczak jest jednym z bardzo niewielu Legionistów do których nie można mieć pretensji po zakończonym sezonie. Łukasz Trałka czyli nasz MVP tego sezonu. W pomocy oprócz kapitana Mistrzów Polski są jeszcze Szymon Pawłowski i Kasper Hamalainen. Motory napędowe Lecha, bez dwóch zdań. Hamalainen znów wykręcił znakomite statystyki i jest już w klasyfikacji najlepszych zagranicznych strzelców Lecha w historii jest już 2. Musieliśmy także docenić Semira Stilicia mimo słabszej końcówki sezonu w jego wykonaniu. Bez Bośniaka nie byłoby tego koniec końców bardzo dobrego wyniku Wisły. Czy teraz pomoże Lechowi w eliminacjach Ligi Mistrzów? W Poznaniu na pewno by sobie tego życzyli. Patryk Tuszyński został najlepszym strzelcem Jagiellonii, szczególnie imponował dyspozycją już w 2015 roku gdzie świetnie zastąpił Mateusza Piątkowskiego. W ataku dwóch najlepszych strzelców ligi w tym sezonie. Kamil Wilczek zgarnął koronę króla strzelców dystansując Flavio o dwa trafienia. Portugalczyk jest trzecim piłkarzem w historii Śląska, który został w-ce królem strzelców. Przed nim byli to jego brat Marco i jego trener Tadeusz Pawłowski.

Jak wspominaliśmy wyżej piłkarzem sezonu według nas został Łukasz Trałka. Kapitalny sezon kapitana Lecha. Długo się z niego naśmiewano, że „trałkowanie”, że nieporadny, że za słaby na Lecha. W tym sezonie żadne z tych stwierdzeń nie było prawdą. Bez niego Lech tracił nie tylko na jakości czysto piłkarskiej, ale na takim spokoju po prostu. Widać było nerwowość spowodowaną brakiem lidera. Jednak pociągnął on zespół do świetnej gry i na koniec mógł w górę wznieść puchar za mistrzostwo. Nie mogliśmy się zdecydować, którego z trenerów uhonorować więc postanowiliśmy podzielić tą nagrodę na pół. Zarówno Maciej Skorża jak i Michał Probierz potrafili odcisnąć swoje bardzo mocne piętno na zespole. Spokojnie można odnieść wrażenie, że piłkarze skoczyliby za swoimi szkoleniowcami w ogień i przełożyło się to też na wynik sportowy obu drużyn. Odkrycie sezonu to Bartłomiej Drągowski.

Naszą jedenastkę kolejki zaczynamy właśnie od bramkarza Dumy Podlasia. Mecz Legia – Jaga rozgrywany był w środowy, ‘Ligo-Mistrzowy” wieczór i rzeczywiście Drągowski zagrał jak etatowy uczestnik Champions League. Zwłaszcza jego kapitalne interwencje na linii pokazały jak olbrzymi posiada on potencjał. W obronie z konieczności korzystamy z Velijko Nikitovicia. Na kapitanie Górnika Łęczna można polegać. Drugi raz z rzędu gdy mówi on, że warto stawiać duże pieniądze na wygraną Górnika to rzeczywiście tak się dzieje. Tym razem z bardzo dużym jego udziałem. Obok niego Rafał Grodzicki, który w Bielsku-Białej strzelił chyba najpiękniejszą bramkę w karierze. Obronę zamyka Boban Jović, którego piękna asysta do Mariusza Stępińskiego niemal nie zapewniła Wiśle zwycięstwa. Konstantin Vassiliev zdobył dwie bramki z rzutów wolnych, dołożył do tego asystę przy golu Kamila Wilczka. Po początkowym mini konflikcie z Radoslavem Latalem wydaje się, że Estończyk wraca na dobre tory. Jak sprawić by Szymon Pawłowski wzbił się na swój największy możliwy poziom? Skrytykować go tuż przed danym meczem i zagrozić posadzeniem na ławce. Tak zrobił Maciej Skorża przed ostatnim spotkaniem Lecha i Pawłowski pozamiatał Śląska niemal w pojedynkę. Ustawiamy naszą jedenastkę ultra ofensywnie, bo w środku pola na Denissa Rakelsa i Dawida Kownackiego. Rakels z Zawiszą strzelił swoją już 10 bramkę w tym sezonie Ekstraklasy i bez dwóch zdań rozgrywa najlepszy sezon odkąd przybył do Polski. Kownacki krok po kroczku, powolutku ale walczy by akcja #DychaKownasia miała oparcie w liczbach. Przy odrobinie szczęścia ma to szansę powodzenia, szczególnie jeśli grałby tak jak ze Śląskiem. Marek Zieńczuk drugą kolejkę z rzędu kapitalnie dorzuca piłki na głowy partnerów. Tym razem podaniem znalazł Rafała Grodzickiego. W ataku oczywiście Kamil Wilczek, o którym więcej niżej.

W bramce antyjedenastki mamy Dariusza Trelę. Golkiper GKS-u Bełchatów nie popisał się przy kilku z 6 bramek zdobytych przez Piasta. Najbardziej na jego konto zapisać można gola Vassilieva na 1-0. Wtórował mu Paweł Baranowski, którego Kamil Wilczek wkręcał w ziemię jak, zachowując proporcje, Leo Mesii Jerome`a Boatenga. Tomasz Hołota był niemiłosiernie objeżdżany przez Szymona Pawłowskiego. Cristian Pulhac zastępował w meczu z Cracovią Sebastiana Ziajkę, ale nie było to zastępstwo udane. Pulhac często gubił krycie, dodatkowo jego stroną poszła kontra Cracovii, po której Rakels tak naprawdę dobił Zetke, podobne zarzuty można postawić Piotrowi Malarczykowi. Lukas Bielak i Luis Carlos sami nawzajem wrzucili się do tej antyjedenastki tocząc walkę niemal jak z oktagonu w doliczonym czasie gry w Kielcach. Gergel po popisowej partii w meczu z Pogonią przeszedł kompletnie obok meczu z Lechią. Mak swojej drużynie od dłuższego czasu, oprócz dobrej klepki raz na ruski rok z Piechem, nie daje drużynie nic.  Marco Paixao wystąpił na pozycji kompletnie sobie nie znanej(bo w środku pola) no i nie poradził sobie ani trochę. Robił piłkarzom Lecha ogromną autostradę do bramki Pawełka. Natomiast Milos Lacny miał za zadanie siać popłoch w defensywnych szykach Lecha. Co prawda siał, ale dużo śmiechu dla kibiców Kolejorza.

Piłkarzem kolejki oczywiście Kamil Wilczek. Kapitalna partia rozegrana przez snajpera Piasta. Trzeba jednak być uczciwym i powiedzieć, że pierwsza połowa nie była najlepsza w jego wykonaniu. Może to jednak lepiej dla Bełchatowa, bo gdyby od pierwszego gwizdka grał on tak jak po przerwie to na koncie mógłby mieć co najmniej podwójnego hat-tricka. Tak skończyło się „tylko” na czterech trafieniach. Zadziwiała niesamowita powtarzalność, bo Wilczek wszystkie cztery bramki zdobył lewą nogą! W tym też tą ostatnią, naszą bramkę kolejki, po kapitalnym uderzeniu z woleja. Odkrycie kolejki to Damian Szymański. Młody pomocnik rozruszał grę Bełchatowa, ale nie mógł zapobiec dotkliwej porażce, zdobył jednak swoją bramkę. Mecz kolejki to też oczywiście starcie Piasta i Bełchatowa. Najwięcej bramek w jednym meczu Ekstraklasy od bodaj 10 lat! To najlepszy komentarz do tego jak ten mecz wyglądał.